Cowboy Joop

Uw stukkiesschrijver had zich over laten halen om een uurtje op een paard te gaan zitten tijdens opa/kleindochter les bij Ruitersportcentrum Kraaij in Nijkerkerveen. Het blijft helaas voor kleindochter Alyssa bij dit eenmalig optreden in die zandbak.

Moest zo'n petje op. ,,Dat heet een cap, opa!", sprak kleindochter streng. De ruiterhelm was wat aan de grote kant, zakte daardoor regelmatig voor mijn ogen. Ook de laarzen met maat vijfenveertig waren wat aan de grote kant en mijn rechter rijlaars gleed bij het opstijgen van mijn been. Via een trapje kon ik op de paardenrug klimmen, kreeg gelijk hoogtevrees. Wat is zo'n beest groot en breed. Alle deelnemers hadden een pony maar deze jongen kreeg een volwassen paard toegewezen. Het eerste kwartier ging nog wel want mijn paard, Murphy geheten, liep gedwee achter alle andere geroutineerde deelnemers aan. Hij was heel mak en speciaal voor opa de Keijzer uitgezocht, opgetuigd en klaargezet. Het rijdier voor mij had waarschijnlijk bruine bonensoep gegeten want om de haverklap liet het beest gigantische scheten. Geen gewone windjes maar oorverdovende gasexplosies die vreselijk stonken. Murphy ging steeds langzamer lopen en brieste ontevreden voortdurend enkele schuimvlokken mijn kant op.

Dus die eerste vijftien minuten kwam ik redelijk ongeschonden door. Droomde van wijde prairies en kampvuren met cowboys en indianen. Toen er echter daarna een galop werd ingezet raakte ik langzaam de controle helemaal kwijt. Je moet lekker ontspannen op zo'n knol zitten maar ga er maar aanstaan als je voor het eerst op zo'n beest zit en al blij bent dat je erop kan blijven zitten. Paniek sloeg toe. De helm zakte nog dieper over mijn ogen en ik vloog steeds uit het zadel. Drukte nog steviger mijn dijen krampachtig tegen het paardenlijf. Toen we weer in de wandelmodus waren gezet liet ik mij na een half uur met een drijfnatte rug van het zweet van de viervoeter afhelpen. Toch nog spontaan applaus in ontvangst genomen van de opgetogen familieleden die zich kostelijk hadden geamuseerd.

Bij mevrouw De Keijzer en schoondochter Marianne was door het lachen hun mascara doorgelopen waardoor ze op van die schattige pandabeertjes leken en zoon Yvo had voor de zekerheid geïnformeerd of er wel een defibrillator (AED) in het pand aanwezig was. Kreeg een glaasje water van de bardame (,,gaat het weer een beetje, meneer de Keijzer?") in het horecagedeelte en vergat in de consternatie een biertje te bestellen.

Leuke ervaring maar uw columnistje zal nooit een Anky van Grunsven worden. Nu zit ik met stijve dijen, een gekneusd scrotum en wijdbeens deze column te schrijven. Ben blij dat ik aan de wens van kleindochter, hoe kort ook, heb voldaan.

Nog effe gebeld naar het paardencentrum. Van de instructrice van het ruitersportcentrum vernomen dat het paard geen nadelige gevolgen heeft overgehouden aan dit spectaculaire half uurtje. Hij moest wel opvallend vaak hinniken!

Joop de Keijzer.