Het sprookje van de Sint

Al zie je het niet aan zijn kleur, de Sint heeft het afgelopen jaar toch echt kunnen genieten in het zonovergoten Spanje. Hij is schijnbaar als enige in het bezit van de eeuwige jeugd want de jaren tellen in zijn geval niet. Hij brengt voor alle kinderen in Nederland cadeautjes mee. Eens per jaar geloven we met zijn allen in het sprookje dat Sinterklaas heet. Wat is het heerlijk om eens niet te denken aan al die serieuze, volwassen dingen in het leven. Wat is het heerlijk om even mee te gaan in het idee dat één persoon zoveel centjes heeft dat hij daadwerkelijk alle kinderen in ons Nederland blij kan maken. Een traditie waar we als Nederlanders trots op zijn. Deze paar weken is het feest voor de kinderen en dat gunnen we ze. Een paar weken vol fantasie, een sprookje, waar de kinderen maar ook de volwassenen zo graag in willen geloven.

 

Wat maakt de Sint traditie zo bijzonder? Zijn het de onschuldige oogjes, is het de spanning? Zijn het de opgewonden verhalen in de vroege morgen? ,,Rommelpiet is geweest, kijk dan, de suikerklontjes zijn weg en er ligt een briefje en er ligt een chocoladeletter en en.."  Is het de hoofdpiet die ze een aai over hun bol geeft en zegt dat ze zo goed hun best doen op school? Geen compliment komt beter aan dan die van hun grote idool. In Hoogland zagen we bij de binnenkomst zelfs een piet tegen die mijn zoon van naam kende. ,,Mama, mama, hij kende me gewoon", hij straalde van oor tot oor. Zijn het de liedjes die we zongen bij de achterdeur, wel met de deur open, anders zou hij ons niet horen? Zijn het de lieve Pieten, die kunstjes doen en grapjes maken? Is het de aankomst van de Sint, altijd in de regen, de kinderhandjes met kleffe pepernoten of het gebonk op de deur op de avond zelf? Komt het door het Sinterklaasjournaal waardoor we eindelijk met het bord op schoot voor de televisie mogen eten? Zo gezellig.

Wat worden ze groot. De twijfel is gekomen. Sint is overal en ziet er elke keer anders uit. Hoe komt hij naar binnen? We moeten alles toch goed op slot doen voor de dieven? Was het inderdaad maar zo dat we konden geloven in sprookjes. Zijn broer wil maar al te graag dat er niets verandert want, zo hoorde ik hem zachtjes zeggen: ,,Dan is het voorbij en komt er geen zak meer." Een beetje gelijk heeft hij wel. Het is heerlijk om te geloven in het Sintsprookje. Het sprookje waarin we geloven dat deze rijke man samen met zijn pieten cadeautjes uitdeelt aan alle kinderen, zonder onderscheid te maken. De traditie waarin volwassenen de wereld moeten bekijken vanuit de ogen van een kind. Kinderogen die geen onderscheid maken tussen arm, rijk of afkomst.

Laten we deze paar weken, maar het liefst voor altijd, gewoon blijven geloven in het kindersprookje. Wellicht wordt het ooit eens werkelijkheid.

 

Bianca van der Linden-Snel