Korting en pasjes

„Schat, wat is de inlogcode?"„ Ik weet het niet meer, echt niet, ik ben er trouwens ook klaar mee", roep ik geïrriteerd terug. Hij kijkt me verbaasd aan. Ik word inmiddels gek van alle inlogcodes, pasjes, wachtwoorden en mails waar ik niet op zit te wachten. Ik houd de wachtwoorden niet meer uit elkaar. Wachtwoorden die je dan ook weer vaak moet veranderen. In het verleden heb ik ze eens opgeschreven. Ik had het papiertje te goed opgeborgen en kon deze dus niet vinden. Ik ben trouwens ook klaar met alle pasjes in mijn portemonnee. Die is inmiddels zwaar en dat komt niet door het geld. Die pasjes, als je er teveel bij elkaar hebt zitten, gaan ook nog eens piepen, als je een winkel binnen loopt. Tenminste, dat heb ik weleens gehad. Alles weer uit de tas, natuurlijk, had ik weer. 

 

Een jaar geleden lag ik in een deuk toen een vriend mij vertelde dat hij kortingskaarten weigerde in de winkel. „Waarom?" vroeg  ik: „Ik wil geen korting" zei hij. „Wat? Iedereen wil toch korting." Ik hield van korting. Pasjes, spaarboekjes, stickers plakken. Ik deed overal aan mee, ik spaarde me suf. Een hele la vol korting. De kortingskaarten daadwerkelijk inleveren, dat deed ik eigenlijk te weinig. Of de actie was opeens verlopen of de actie bleek toch niet zo mooi als ik dacht. Het bakje, wat ik eigenlijk niet nodig had, kostte alsnog vijf euro. Ik kwam er zelfs een keer achter dat ik lang had gespaard en degene naast mij in de sauna zat er voor tien euro minder. Ik zei niets maar baalde wel.

 

Ik heb zelfs een keer jaren, en dan bedoel ik echt jaren, gespaard. Ik kon uiteindelijk twee mooie mokken uitzoeken. Ze waren me dan ook meer dan dierbaar, niemand mocht er eigenlijk aanzitten. Ik had ze natuurlijk ook gewoon kunnen kopen. Maar door de moeite die ik ervoor had gedaan, waren ze nog mooier. Helaas liet ik juist één van deze mooie mokken, gelukkig zelf, een paar weken later, uit mijn handen vallen. Tuurlijk, net deze bijzondere, ik moest haast een traantje wegpinken.

 

Later die dag, bij een voor mij nog onbekende winkel vroeg de lieftallige kassajuffrouw: „Wil je je registreren met een inlogcode? Dan krijg je een pasje, met de mail kan je inloggen en dan spaar je voor korting."„Nee, nee, Ik wil geen korting meer" zei ik ietwat onaardig en te hard. Ik zag de mevrouw achter mij verbaasd naar mij kijken. Ik keek om en zei: „ Ja, dat heb ik onlangs geleerd van een vriend. En ik snap hem nu. Echt, dat niet-sparen, dat scheelt een hoop stress." Ik draaide me om naar de mevrouw aan de kassa, die ook een vraagteken boven haar hoofd had staan, en rekende af.

 

Heupwiegend liep ik weg. Twee mokken voor vier euro, dat is pas een leuke aanbieding.

Bianca Snel.