Lepeltje Lepeltje

Als uw stukkiesschrijver het festivalterrein op het Annie Brouwerplantsoen oploopt gaan zijn gedachten kort terug naar de jaren zestig. Dit sfeertje doet hem denken aan zijn flowerpowertijd. Dit tafereel met spelende kinderen, etende, drinkende, dansende en zingende bezoekers, vriendelijk zonnetje, muziekpodium, straalt een en al vreedzaamheid uit. Nostalgisch wegdromen met Bob Dylan, Woodstock, Kralingse Bos, Jefferson Airplane, Richie Havens (Here Comes The Sun).

Maar hier bij festival 'Lepeltje Lepeltje' echter geen bloemen in je haar, LSD of marihuana maar zalige gerechtjes uit foodtrucks, zelfgemaakte cupcakes en fruitsapjes. Slechts even meen ik de lucht van een jointje te ruiken, voor de rest is het een prachtig gezicht al die tevreden mensen genietend van alles wat dit festival te bieden heeft. Mis een protestzanger die op een akoestische gitaar 'It's a Wonderful Live' zingt. Mis een maffe dichter die onder invloed van een hallucinerend middel heerlijke onzin voordraagt. Armand had hier effe op moeten treden. Maar als ik om mij heen kijk zie ik tevredenheid, goed lopende biertent, stukken kip en braadworstjes vliegen van de barbecues. 'Habibi' duikt lachend weg als ze mij ziet aankomen, Coffee Corazon serveert vandaag geurige Marokkaanse kipstukjes op een broodje dat net van een houtskoolvuurtje afkomt.

Een lief serveerstertje houdt mij een dienblad voor met een glaasje whisky gemixt met citroen en sinaasappel. Daar ben ik nog een paar keer die dag toevallig langsgelopen. Kinderen hoelahoepen, maak een praatje met dj Gerard Ekdom die samen met vrienden hier een superdag beleeft en als ik muzikant Diggy Dex tegen het rapperlijf loop stond ik haast op het punt om met hem 'Treur Niet' te vertolken. Als ik weer terug op Amersfoortse aarde ben besef ik dat het anno 2017 toch anders is gelopen na die zogenaamde 'Pieceful Generation'. Er was toch een puntje van kritiek van menig festivalganger, de prijs van een muntje (2,60 euro). Niet iedereen kan het zich permitteren om tientallen euri uit te geven dus kwam ik groepjes tegen die in flesjes en bekertjes echt wat anders hadden zitten dan wijn en bier. Bij een gezelschap opvallend uitgelaten dames rook ik tequila en uit een ander glas kwam walmend Malibu of Bacardi mijn neusgaten verwennen. Wat hadden ze het naar hun zin. Ze kwamen alle vier de dagen om plezier te maken en onschuldig te flirten. Wat een eindeloos Pinksterweekend is het voor al die festivalgangers geworden. Als ik het terrein afloop fluit ik het onvergetelijke 'Op een mooie Pinksterdag', tekst van legendarische Annie M.G. Schmidt. De hele dag raak ik het melodietje niet meer kwijt.

En dan te bedenken dat er voor jullie en mij nog heel veel andere topevenementen zitten aan te komen. Wat te denken van Dias Latinos, Jazz en Spoffin. Maar eerst ga ik haringhappen met een korenwijntje want het Bergpaviljoen staat erop dat ik langskom. 'Met lood in mijn schoenen', dat wel!

Joop de Keijzer.