Nederlands vlaggetje

Opeens lag hij in mijn fietsmand, een 'rood wit blauw' vlaggetje. Zou hij van een traktatie zijn van een oer-Hollands stukje zelfgebakken cake op school? Van een blokje kaas op een verjaardag of van een stukje Hollandse nieuwe? Het doet me in ieder geval denken aan ons land, ons heerlijke Nederland. Een land waar we trots op zijn. Ons Nederland, met onze eigen normen en waarden.

Maar het doet me ook denken aan de veranderingen die Nederland ondergaat. Ik werd er expliciet op gewezen toen ik met mijn zoon terugfietste van school. In Nieuwland krijgen jonge vluchtelingen les. Ze vallen nog op in de wijk.

Ik probeer mijn zoon van 7 mee te nemen in het verhaal waar je hem het liefste niet in mee wil nemen. Een 'oorlog' wereld, daar wil je het liefst elk kind buiten houden. Het is de harde werkelijkheid waar ook onze kinderen, al is het van afstand, mee geconfronteerd worden. Je kunt niemand er meer buiten houden, het is de harde werkelijkheid waar de hele wereld momenteel bij betrokken is.

Ik zie mijn zoon kijken en zeg: ,,De meeste jongens en meiden zitten hier op school omdat ze gevlucht zijn van de oorlog, ze woonden eerst in een ander land."

,,Waarom is er oorlog mama?"

,,Dat is veel te moeilijk lieverd." ,,Het gaat erom dat ze hier nu veilig zijn en dat ze hier nu alles weer opnieuw moeten leren. Net zoals jij, alleen jij kunt al Nederlands praten, zij moeten dat nog leren."

Hij kijkt even goed naar de jongens die stoer doen en sigaretjes roken.

Pubers, die -net als onze pubers- alleen 'gewone' puberprobleempjes zouden moeten hebben.

Mijn zoon concludeert: ,,Dus ze zijn misschien al wel 15 en moeten nu nog leren hoe ze 'hoi' zeggen en moeten nog leren tellen van 1 tot en met 10?"

,,Ja, zo is het, ze kunnen van alles in hun eigen taal maar dat telt hier niet, ze moeten opnieuw beginnen." ,,Dat is best moeilijk", zegt hij. ,,Ja, dat is heel moeilijk", beaam ik.

Daar laten we het even bij.

Dan hebben we het nog niet eens over de cultuurshock, het gemis van je familie of het hebben van een normaal huis met eigen spulletjes. Dan hebben we het nog niet eens over de reis en de ellende die ze hebben meegemaakt.

Wíj zijn weleens bang maar wat hebben zij dan wel niet? We hebben gewoonweg geen idee.

Jonge vluchtelingen, hopelijk vinden jullie de rust en het geluk in Nederland en kunnen wij hier in Nieuwland iets aan bijdragen.

Bianca Snel.