Party-time

Uw stukkiesschrijver heeft alweer wat jubilea en verjaardagen achter de rug. In familie en vriendenkring halen de meesten hun pensioenleeftijd, zijn veertig of vijftig jaar getrouwd of vieren dat ze een nieuwe liefde zijn tegengekomen. Op deze feestjes zijn de traditionele handelingen en gedragingen niet zo heel veel veranderd. Er stond bij onze laatste jubileum ( vriendin Hilly 65 jaar) een box met daarin een 'stickie' met muziek. Er was tevens een kleinzoon met zijn iPhone die maar een nummer hoefde in te tikken en het gewenste liedje knalde uit de speakers. Dat was voor Jopie wel effe wennen want ik ben een beetje blijven hangen in de seventies voor wat betreft muziek en techniek. De pick-up, het vertrouwde cd'tje en cassettebandje zijn ingeruild voor memoriestick en streamingdienst. In een paar seconden is Hazes gevonden. Om daarna razendsnel naar Fleetwood Mac over te schakelen. Lp's en singeltjes blijven in de kast, de cd blijft in het hoesje. Wat nauwelijks is veranderd zijn de vier groepjes gasten. De groep mannen die aan statafels staan te lullen over voetbal, concerten en vrouwelijk schoon is het grootst. Dansen zelden of nooit en als hun eega of vriendin zo komt halen zijn ze gevlucht naar toilet of veinzen een blessure. De tweede groep bestaat uit vrouwen die op afstand de 'jeugd' gadeslaat en hun man of vriend er af en toe aan herinneren dat ze morgen weer vroeg op moeten. De derde groep zit de hele avond in gemakkelijke stoelen, komen er alleen uit als het warm en/of koud buffet is geopend. De vierde groep was op dit festijn gelukkig wel in de meerderheid, danste, swingde en rock en rolde er driftig op los. Hier gelukkig nog geen groepje dat de hele avond zit te whatsappen of sms'en. Naarmate de avond vordert en de alcohol zijn werk doet komt er traag af een toe een mannetje uit de eerste groep in beweging. Vraagt aan de diskjockey van dienst dan altijd een smartlap of een Nederlandstalig vehikel aan. Durft dan na veel bier de microfoon te pakken en te playbacken. Een gast die eindelijk de knoop had doorgehakt om iets over een zigeuner te zingen wist na één regel de tekst al niet meer. Alles wat we te horen kregen was twee keer de kreet 'Zigeuner'. De microfoon moet hij gelijk inleveren want er stond alweer een andere 'Voice of Holland' klaar om René Froger, André Hazes of Gerard Joling te blèren. De groep bankhangers gaat nog eens voor een tweede keer opscheppen, de dames zuchten nog een keer, wijzen op hun klokje en de dansers, waaronder uw stukkiesschrijver, zijn teleurgesteld gaan zitten bij zoveel Nederlandse folklore. De soul en bluesknakkers zijn in de minderheid en een dame die 'Mag ik dan bij jou' van Claudia de Breij durft aan te vragen krijgt verbaal de wind van voren. Ze moet het maar lekker voor thuis bewaren. Als deze senior dan eindelijk wat wil gaan eten zijn haring, zalm en paling op en hamburgers koud. En uit de boxen klinkt Hazes met 'Het is tijd, de hoogste tijd!

Joop de Keijzer.