Scheiden

Al doet de titel misschien anders vermoeden, ik heb het over afval scheiden. Ik ga mijn nieuwe voornemens dit jaar niet alleen langer volhouden, ik ga ze me eigen maken. Is het voornemen. Een voornemen dat straks dus geen voornemen meer is maar zal gaan behoren tot mijn eigen ik. Glas en papier scheiden deed ik al, nu de rest nog. Nog mooier zal zijn, minder weggooien, repareren, hergebruiken, verkopen en minder plastic kopen. Wij zijn het jaar begonnen met een nieuwe prullenbak. Een hele mooie, een speciale met drie vakken, voor papier, PMD en gewoon afval.  De jongens keken mij met draaiende ogen aan. ,,Mama, moet dit echt? In welke bak moet dit dan?" ,,Ja, jongens, we gaan aan de slag. In Nieuwland komen straks ook steeds meer verzamelpunten voor het restafval en dus pakken wij het professioneel aan."

De vuilniswagen zal voor het restafval verdwijnen uit onze straat. Ik heb sowieso altijd respect gehad voor die chauffeur. Hoe hij zich in ons smalle straatje wist te manoeuvreren zonder iets te raken, knap. Nu ben ik wellicht geen goede graadmeter. Ik rijd veelal verkeerd en ik parkeer gerust drie straten verder als ik maar enigszins denk dat het plekje te krap is. Niemand hoeft namelijk te weten dat ik wat moeite heb met inparkeren. Het is wel jammer dat mijn kinderen deze, zeg maar wat mindere eigenschap, langzaamaan door beginnen te krijgen. ,,Mama, moesten we hier niet naar rechts? Dat past wel, nee hè, ik wil niet zover lopen."

In ieder geval, ik werd nog meer getriggerd door de PMD-test van de gemeente die op facebook voorbij kwam. Ik was geslaagd en wist dus wat er in de PMD-bak moest. Nu moesten we zeker gaan beginnen met scheiden.

Minder plastic en scheiden, we doen het voor de natuur en het milieu. Ik verstarde namelijk toen ik hoorde over de immense hoeveelheid plastic soep in de oceaan. Ik verstarde toen ik las hoeveel plastic er was aangetroffen in de maag van een vogel. We maken er een zooitje van. Onze wereld is compleet geplastificeerd. Maar we kunnen ook niet meer zonder. Vreemd als je je bedenkt dat plastic nog niet eens zolang geleden uitgevonden is. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen.

Ik reed met mijn gescheiden zakje PMD-afval naar de PMD-bak. Als eerste zag ik een dode vogel op de weg liggen. Hij was maar net doodgereden en lag nog steeds midden op de weg, uit zijn bek liep vers bloed. Was hij het niet eens waard geweest om even aan de kant van de weg te schuiven? Ik keek de andere kant op. Werkelijk overal lag gescheiden PMD-afval. Op straat, in de struiken, in de sloot. Een eend was er lekker in aan het wroeten. De PMD-bak zat overvol. En dan is het dus schijnbaar geoorloofd om het ernaast te zetten, zodat het wegwaait.

Je was immers al zo goed bezig geweest en had het wel gescheiden.

 

Bianca van der Linden-Snel.