Vier avonden zwoegen en zweten

Terwijl mijn zoon nog in de Feyenoord wolken zit gaat het leven gewoon door. Deze week is namelijk de avondvierdaagse van Hoogland. Dit jaar loopt hij met school tien kilometer, pittig voor iemand van negen en dat is het niet alleen voor hem. Ik loop ook een keer mee maar ik doel hier meer op het thuisritme wat iedereen erom heen moet plannen. Eerder eten, eerder weg van kantoor, opschieten, opschieten om op tijd bij de manege te zijn.

Ik denk terug aan vorig jaar. Langzaam gaat de stoet lopen, vol goede moed, kletsend en enthousiast zingend. Bij dag twee is het enthousiasme al wat ingetogener en bij dag drie begint de vermoeidheid toe te slaan. Soms is het bloedheet, soms regent het, waarna je jezelf echt moed moet inspreken. Er worden spelletjes verzonnen om de kinderen vrolijk te houden. En dan helpt het als er mensen langs de kant staan. ,,Hey", roep je naar een bekende en je klaagt even over de blaar op je voet. Mijn zoon loopt even op met andere voetballertjes en samen analyseren ze nog even de laatste wedstrijden. „Niet teveel snoepen en loop een beetje door, anders komen we er nooit", hoor je geregeld. Op dag vier is gelukkig het einde in zicht. Met herwonnen energie slepen ze zich door de laatste kilometers heen. De tocht duurt lang, iedereen loopt trager. Gelukkig, het is de laatste avond, de avond waar iedereen naar uitkijkt. Daarna kan en mag je het weer even vergeten voor een jaar. Maar dit jaar zijn het wel tien kilometer. Ik vraag me werkelijk af hoe het dit jaar gaat op dag drie.

Na vier dagen zwoegen, zweten, afzien en te laat naar bed komt dan eindelijk het grote hoogtepunt. De medaille, tenminste, dat zou je zeggen. Nee, tegenwoordig gaat het meer om de snoep en de cadeautjes. Het lijkt meer op een 'wie heeft het meeste om zijn nek hangen' wedstrijd. Vorig jaar was ik er voor het eerst bij en ik heb me er echt over verbaasd. De meest creatieve creaties werden uitgedeeld en deze waren echt niet alleen voor eigen kinderen en beste vriendjes. Het leek wel een populariteitsrace met als gevolg dat er dit jaar online een oproep voorbij kwam om veel kinderen wat te geven en geen verschil te maken. Ik voelde me vorig jaar ook wat verloren toen bleek dat ik niet zo creatief was geweest en veel te weinig bij me had. Ik vind het wat jammer als ik eerlijk ben. Waar is de tijd gebleven dat een medaille en uitsluitend een kleinigheidje voor je eigen kind voldeed? Uiteraard vinden de kinderen dit geweldig en lopen ze vol trots afgeladen met snoep en cadeautjes. Maar overdrijven we hier niet (ook) een beetje?

Vorig jaar bleek na vier dagen zwoegen en zweten zijn bed eigenlijk het grootste cadeau.

Bianca Snel