Vrouwenavond

Vreemd was het niet, de tuitende oren die ik in mijn bed had. De oorzaak lag echter niet in een avondje stappen of een concert. Nee, die lag bij een etentje met oud collega's.

 

Met zes vrouwelijke oud-collega's spreek ik jaarlijks af om bij te kletsen. Het is een grote heksenketel. De een praat nog harder dan de ander, we willen allemaal onze mening ventileren en ons verhaal doen. De gesprekken lopen van links naar rechts of schuin over de tafel heen. Zonder structuur, niet één gesprek wordt afgerond. Van de hak op de tak maar er wordt altijd gelachen, zoveel gelachen. De, oh zo, bekende karakterkenmerken van deze oud collega's zie je plots weer terug. Karakterkenmerken van oud collega's die je mist.

 

Toen wij vroeger met zijn allen aan de ronde tafel gingen lunchen zag je mannelijke collega's bewust verder lopen om maar niet aan het tafeltje naast ons plaats te hoeven nemen. Het tafeltje naast ons bleef leeg. Mannen hadden namelijk niet erg veel zin in die tuitende oren.

 

Nu kiezen we er vaak bewust voor om bij iemand thuis te gaan eten, zonder mannen uiteraard. De zoon van een collega kwam wel even voorzichtig aanschuiven. Of het nu kwam door de heerlijke kaasfondue, de gezelligheid, het fatsoen of gewoon omdat hij hoopte dat hij zo langer op kon blijven. Hij kon in ieder geval even meegenieten van de laatste weetjes. Want hoe bekijk je je SSI score op linked-in? Er volgde wat uitleg over Instagram. Ik kreeg nog een tip over een app voor het registreren van alle pasjes in mijn portemonnee. Ook wij moeten met de tijd meegaan. Inmiddels zijn we toch allemaal rond de veertig jaar. Het was ook de avond waarin we ontdekten dat de eerste van ons een leesbril nodig had. Het verschil tussen een computer- en leesbril kwam aan bod. En ik leerde dat er een speciale opklap make-up bril bestond, nooit geweten. Je moest echt opletten, voor je het wist had je een belangrijk leermomentje gemist.

 

De nieuwtjes, bleken, op onze leeftijd, soms ook minder leuk te worden. Ontslag, scheiding maar ook mensen die overleden waren. In die fase waren we ook beland. Serieus bleef het niet lang, al snel draaide het gesprek volledig om naar een tip voor die hardnekkige voetbalvlekken.

 

Thuis aangekomen wilde ik mijn man meenemen in de avond. Waar moest ik beginnen? ,,Schat, het was super gezellig, tjee, is het al zo laat? We hebben gewoon ruim vier uur achter elkaar door zitten ratelen." Ik begon net zo'n onsamenhangend verhaal als de avond zelf: „ Het ging van goedkope kleding via kinderopvoeding naar het best wasmiddel." Hij keek me verbaasd of was het ongeïnteresseerd (?) aan waarna ik vervolgde: „Hum, je had er bij moeten zijn".

 

Maar ja, dat willen en mogen ze dus nu juist net niet.

 

Heerlijk, zo'n echte vrouwenavond.

 

Bianca Van der Linden-Snel.