Winterse buien

Toen ik vroeger in weer en wind naar de middelbare school fietste sprak ik mezelf geregeld toe: ,,Later heb ik een auto en dan ga ik nooit meer in de regen fietsen." Ik dacht er opeens aan toen ik in het donker fietste, tegen de wind in terwijl harde ijskoude regenspetters in mijn gezicht staken.

Had ik mijn fiets toch niet beter op het werk kunnen laten staan? De auto staat thuis en ik fiets, waarom? Ik laat mijn gedachten de vrije loop terwijl ik vanuit de stad richting Schothorst fiets. Er zijn maar weinig fietsers op de weg, logisch ook. Als je al iemand ziet dan is diegene weggedoken in zijn capuchon en fietst hij zo hard hij kan. Iedereen is in zichzelf gekeerd en levert zijn eigen strijd tegen de regen en de kou. Regen en storm in het donker, het heeft ook iets mysterieus. De lichten van de auto's schijnen nog feller op de natte straten. De auto's claimen hun voorrang en laten mij in de regen staan wachten. Ze scheuren in hun mooie bolide door een plas waarna er blubberspetters op mijn broek komen. Tuurlijk. Ik wil naar huis en heb zin in de lente.

 

Ik fiets langs de rotonde in Schothorst die nu verbeterd wordt. Eindelijk, dat was ook een gevaarlijk punt. Er dendert daar zoveel verkeer voorbij. Ik kijk, zoals gewoonlijk, even om naar mijn oude kleine appartementje in Schothorst. Moeilijke, maar ook mooie tijden heb ik daar beleefd. Als alleenstaande moeder begon ik daar opnieuw. Mijn buurvrouw kwam gelijk met spekkoek aanzetten om ons welkom te heten en sprak mijn kinderen toe:,,Sorry, mijn naam is Corry." Beter had ze niet kunnen beginnen. Ze zat in ons hart, gelijk. Corry nam regelmatig mijn jongste mee om de eendjes te voeren en deed mee met treintje spelen met de stoelen in onze kleine woonkamer. Haar naam komt nog regelmatig terug in de huis-,tuin-, en keukengesprekken.

 

De regen slaat opnieuw hard in mijn gezicht. Ik ben moe van het trappen en ik heb trek. Fietsen is overigens wel gezond en het is beter voor het milieu. By the way, ik wilde toch afvallen en ik ben toch een bikkel? Mijn gedachten dwalen af naar het afgelopen weekend. Het verjaardagsfeestje van mijn zoon. Er bleven wel tien jongens slapen in onze woonkamer. Het was een heksenketel maar wel een hele gezellige. De jongens genoten en wij genoten van hen. Een mooie nieuwe herinneringen die verstoord wordt door een rukwind die mij van de weg probeert te duwen.

 

Ik passeer de ijsbaan in Kattenbroek. Wat een daverend succes. Buurman en Buurman en zelfs Piet Paulusma werden daar gespot. Vandaag is de ijsbaan leeg, met deze storm zit iedereen binnen. Ik zie de mensen koken, ik ruik het lekkere eten en ik kijk naar de gezelligheid binnen. Nog even en dan ben ik thuis. Heerlijk, mijn eigen thuis, joggingbroek aan en van achter het raam genieten…..van de winterse buien.

 

Bianca van der Linden-Snel.