Herfstblues in Amersfoort

Tijdens het schrijven van deze column luister ik naar zanger/trompettist Chet Baker met het nummer 'Autumn Leaves'. De treurigheid druipt uit de speakers. Daarna staat Gerard Cox met 'Het is weer voorbij die mooie zomer' geprogrammeerd. Ik kan me goed voorstellen dat hele volksstammen somber worden van dit jaargetijde. Mist trekt over het speelveldje aan de IJsselstraat. De bomen laten hun blad los. Een grote kruisspin heeft een prachtig web gesponnen voor het huiskamerraam. Als het najaarszonnetje naar binnen schijnt, zie je pas goed het ragfijne spinsel met overal leeggezogen slachtoffers die zijn verschalkt toen ze argeloos in het vangnetje vlogen. Ik ben niet echt chagrijnig, eerder melancholisch. Ik weet dat er weer een voorjaar gloort.

Moet effe met deze weersverandering zien te leven. Kijk uit naar de aangename dingen van de herfst. Er komen in oktober mooie Amersfoortse bockbierfestivals waar ik zeker een glas ga heffen. Nog iets waar ik naar uitkijk, is mevrouw de Keijzer 's menulijst. Er staat zuurkool met spekjes, boerenkool met worst, andijviestamppot met sudderlapje en hutspot met draadjesvlees op het lijstje. Alleen bij de gedachte begin ik al te neuriën, verdwijnt de herfstblues als sneeuw voor de zon. Dit gevoel komt echter weer terug als ik van de week 's-morgens om half 7 word opgehaald voor een figuratieopdracht in Amsterdam waar de opname van een biercommercial plaatsvindt. Als ik zachtjes de voordeur sluit om de buurt niet wakker te maken, loop ik met mijn slaperige gezicht weer vol in een spinnenweb. Voelde nog net de spin langs mijn oor wegvluchten. Onderweg weinig gesproken. Voor me uit zitten staren tot we in de hoofdstad zijn. Zonder vertraging, precies op tijd rijden we het Spui op waar ik uitstap voor Café Hoppe. Een schitterend zeventiende-eeuws café in vrijwel authentieke staat. Veel bekende figuren hebben er in de loop der eeuwen wat gedronken. Ik begreep dat ook bekende schrijvers en columnisten hier inspiratie opdeden, dus u begrijpt dat ik mij ondanks het vroege tijdstip meteen thuis voelde. Op de terugweg voelde ik wat Harrie Mulisch of Hans van Mierlo moeten hebben gevoeld als zij in deze heerlijke kroeg van gedachten wisselden of de kranten lazen onder het genot van een borrel en een rokertje.

Terug in Amersfoort dronken we wat op het terras van De Faam in Hoogland, dat is echter onvergelijkbaar met het Spui in Amsterdam. Om 10.00 uur was het al een gekkenhuis. Volle terrassen, honderden fietsers, bussen met toeristen, volle trams, alleen de filmcrew sprak Nederlands, buiten werd uitsluitend Engels gesproken door backpackers, chinezen, japanners en buitenlandse scholieren. In de zon op het Spuiplein met een lekker broodje van de catering voelde ik de blues langzaam wegtrekken. Thuis rook ik de zuurkool. Als ik een stukje geurige magere rookworst aan mij vork prik ben ik de koning te rijk. De zomer is voorbij maar de herfst heeft ook zo zijn charmes als ik uitglij over een naaktslak.

Joop de Keijzer.