• Tim Huppertz is een allemansvriend; ,,Anderen blij maken is toch het mooiste wat er is."

    BDU Media

Duizendpoot Tim Huppertz krijgt onderscheiding

AMERSFOORT Als er een activiteit in de stad is, kan men er gif op innemen dat Tim Huppertz aanwezig is. Niet als feestbeest, maar als iemand die de helpende hand biedt. De twintigjarige neemt met alle liefde zaken op zich en wil daarmee een ander helpen. Zo ook afgelopen week, toen na weken van voorbereiding het Zomerwijkfeest in Zielhorst werd gehouden. Als klap op de vuurpijl ontving Huppertz van de gemeente een Jongerenonderscheiding. 

Jeroen van der Veer

 

Totaal onverwachts kwam daar opeens locoburgemeester Hans Buijtelaar aanlopen om Huppertz te verrassen. Natuurlijk wist de Amersfoorter van niets, want tijd om vermoedens te krijgen was er voor hem niet. De afgelopen weken stonden in het teken van het Zomerwijkfeest in Zielhorst en hiervan was hij de kartrekker. Het waren dan ook drukke dagen: ,,De voorbereiding begon een half jaar geleden en de afgelopen dagen was het echt topdrukte. Ik wist dan ook oprecht van niets."

Alles was tot in de puntjes geregeld en op de Spinetpad was het afgelopen woensdag een groot feest. Van 13.30 uur tot 17.00 uur kon men genieten van een dagvullend programma en Huppertz was dan ook ergens wel blij toen het afgelopen was. ,,Ik heb zeker niet stilgezeten, maar ik vind het leuk om te doen. Anderen blij maken is toch het mooiste wat er is?"

 

KORTE BROEK Het is alleszeggend voor de Amersfoorter, die inmiddels voor velen een bekende is. Niet alleen omdat er altijd die gulle glimlach op zijn gezicht siert, maar ook omdat hij negen van de tien keer in zijn korte broek loopt. Weer of geen weer, lange broekspijpen ziet men niet bij Huppertz. ,,Ik ben warmbloedig", zegt hij met een grote lach. ,,Als je druk bent, krijg je het vanzelf warm. Vandaar altijd die korte broek. En als ik het koud heb? Tja, dan moet ik wat harder doorwerken."

Op de achtergrond begint zijn moeder te lachen. Die korte broek blijft ook voor haar een dingetje. Ze is maar wat trots op haar zoon, die er altijd voor iedereen is. ,,Van jongs af aan al. Op zijn vijfde zat hij al achter de knoppen op een feest bij Emiclaer en dat is alleen maar meer geworden. Soms denk ik wel eens dat hij te veel voor anderen doet, maar dat ga ik er niet uitkrijgen. Ach, er zijn slechtere eigenschappen. Toch?"

 

HOPEN OP KANS Nadat het Wijkfeest was afgelopen, kon Huppertz direct door naar Festifoort. Daar ging hij vrijwillig aan de slag om de techniek en lichten goed te laten werken. Want doet de twintiger dat, dan is hij volledig in zijn nopjes. Zo behaalde hij een diploma daarin, maar werk heeft hij echter nog niet gevonden. ,,Dat is jammer genoeg moeilijk", zegt hij. ,,Ik heb autisme en blijkbaar is dat voor bedrijven een obstakel."

Dat is voor hem maar wat moeilijk te begrijpen, want overal waar Huppertz komt is men lovend. Zijn CV liegt er dan ook niet om. ,,Maar veel is vrijwilligerswerk. Dat doe ik omdat ik niet thuis wil zitten en niets doen. Liever ga ik mensen helpen of activiteiten voor anderen organiseren. Tussendoor solliciteer ik en hoop ik dat die ene kans gaat komen."