woensdag 8 september 2010 00:00
Vindt u het ook niet heerlijk om mensen (en dieren) te bekijken vanuit een lekker zittende terrasstoel op een willekeurig plein?
Op het terras van Grand Café Halewijn op de Hof gebruiken we een smakelijke lunch met een glaasje wit en een rivella.
Heerlijk in de zon en uit de wind genieten we nog even van de nazomer met gelukkig aangename temperaturen.
De mevrouw naast ons staat op en vraagt de rekening. Als ze voor ons langs loopt heeft ze een broek aan met een heel laag kruis. Ik stoot mijn vrouw aan en schiet in de lach.
'Dat is een harembroek, Joop ,modieus, vlot en lekker luchtig'. Ik knik, maar blijf het een rare constructie vinden.
'Kijk', zegt mijn vrouw opeens, 'dat vind ik nou geen gezicht', als een roodharige jongedame op de fiets met de benen wijd in een kort rokje, langsrijdt.
'Sommige vrouwen weten absoluut niet hoe ze moeten fietsen met een rokje aan'. Ik heb daar minder moeite mee maar erg charmant staat het niet.
Dan landt er een broodmagere duif en ik moet mij inhouden om niet meteen een stukje van mijn Waldkornbroodje aan het beestje te voeren. Achter hem komt een andere duif aanvliegen met een handicap. Het beestje heeft een klompvoetje en is steeds te laat bij het brood dat hem of haar wordt toegeworpen vanaf het terras. Het kortere stompje zorgt er ook voor dat hij steeds bijna dreigt om te vallen.
'Ach, wat zielig', roept het hele terras als er een meisje langsfietst met zo'n hush puppy achter zich aanslepend. Hij kan het fietstempo niet bijhouden maar zijn bazinnetje heeft dat waarschijnlijk niet in de gaten.
Een mevrouw loopt langs met van die nordic walking stokken, maar is een telganger dus dat ziet er niet uit.
Een echtpaar in spijkerbroek, waarvan de vrouw een nog grotere buik heeft dan haar man, twijfelt of ze bij ons op het terras plaats zullen nemen.
De vrouw heeft haar broek zo hoog opgetrokken dat haar borsten over de broekriem vallen.
Ze besluiten door te lopen, hand in hand de Hof op, naar een ander terras.
Een kale jongeman fietst langs met zilveren schoenen. Steppende toeristen passeren en de altijd irritante zeer belangrijke mannen in strakke pakken met alweer bruine schoenen lopen interessant te doen met hun mobieltje.
Het carillon boven het kantoor van de markmeesters speelt 'Drie Schuintamboers', de aardige serveerster brengt nog een wit wijntje (lekker vol glas) en een ice tea. We hebben het prima naar onze zin.
Als ik mij met gesloten ogen koester in het zonnetje, neurie ik zachtjes George Gershwins 'Summertime' (and the living is easy). We genieten van dit idyllische tafereel.
Totdat er uit het niets ineens een donkere man met een slecht gebit en een valse accordeon opduikt...

Joop de Keijzer