• Linda Morelisse (57) thuis in Zielhorst, zittend tussen twee mega-foto's van etalagepoppen.

    Hans Vos

Kunstenaar Linda Morelisse heeft veel in haar mars

Van het ene project naar het andere, van de ene creatieve uiting naar de andere. De in Zielhorst wonende Linda Morelisse is een zeer veelzijdig kunstenaar.

Hans Vos

Het was 'een héél grote beslissing', bekent Linda Morelisse. En dat heeft zij nog niet opgemerkt, of er volgt een gulle, spontane lach - niet de laatste op deze ochtend. De grijze, betonnen vloer van haar huiskamer is nu een jaartje zichtbaar. Niet omdat zij maar blijft twijfelen en twijfelen over de aanschaf van of parket, of kurk, of laminaat of plavuizen. Welnéé, zij trok de vloerbedekking juist uit álle hoeken weg om haar leefruimte voor eens en altijd een tweede bestemming te geven. Die van atelier.

Het is in álle opzichten een zeer bijzondere, praktische dubbelfunctie. Woongenot (,,De verwarming staat aan, hoor!'') en werkplezier gaan sámen, de héle dag door. En vloeien soepel in elkaar over, welk dagdeel het ook is. De 57-jarige Linda Morelisse voelt zich opperbest tussen deze muren, die versierd zijn met door haarzelf gemaakte creaties. ,,Er hangt een aparte sfeer. Niet dan? Hier wordt geleefd. Gewerkt! Een ongebruikelijke combinatie. Dat was wennen. Voor iedereen.''

Het uitzicht is fraai. Zij woont midden in de wijk Zielhorst aan een heel rustieke, verkeersvrije, groene long. En dat is heus geen toevalligheid. De link met het (al dan niet gecultiveerde) buitenleven is in veel van haar kunstzinnige werkstukken terug te zien. Sterker nog, zij was als jong meisje al gefascineerd door natuurlijke elementen. Dat vertelt zij aan het begin van het gesprek aan de eettafel waarop een schaal met koekjes een heel grote magneetfunctie blijkt te hebben. Een setje A-viertjes, de vorige avond door haar vol gepend met wetenswaardigheden over haarzelf, ligt ter ondersteuning naast de koffiekop. ,,Je hebt me flink aan het werk gezet. Dat was niet erg hoor, ik vind het leuk.''

Schilderen is áltijd haar 'ding' geweest, zegt de geboren Amersfoortse. ,,Dat doe ik al 25 jaar; een uit de hand gelopen hobby.'' Een weekje 'Buitenkunst', op een terrein van Staatsbosbeheer in Drenthe, opende ruim een kwart eeuw geleden haar ogen, en bovenal haar creatieve hart. ,,Ik wist helemaal niet dat ik kon schilderen, ik ging er naartoe om het te ontdekken, ik was meer van het toneel.'' Nog altijd kan zij geen afstand doen van een van de beschilderde doeken van tóen. ,,Die wil ik niet kwijt vanwege de emotionele waarde.''

ALLROUND Van expressie op de planken als actrice is het nooit gekomen. Wél van expressie achter de schildersezel, met lasapparatuur in haar handen of een fotocamera om haar nek. ,,Dat is mijn leven.'' Heel allround is zij in de loop der tijd geworden. ,,Ik ben een heel andere richting ingeslagen. Ik uit mij niet in woorden of lichaamstaal maar in kleuren, vormen en materialen. Als kind was ik altijd bezig met het maken van composities op het strand. Vormen en contouren. Met zand, schelpjes, of dingen die er waren aangespoeld. En dat liet ik dan weer wegspoelen door de golven.''

Het grappige was dat zij als beginnende kunstenaar in aanraking kwam met een tot dan toe voor haar onbekende schildertechniek. Die had nota bene een directe relatie met haar jeugdige 'strandliefde'. Op een doek een laag lijm aanbrengen en vervolgens met schelpenzand - in plaats van verf - aan de slag gaan. ,,Dat appelleerde aan vroeger. Ik houd van aardse kleuren, niet van harde tinten.'' Het leverde een reeks van in totaal twaalf magnifieke doeken op. ,,Die heb ik gevoelsmatig allemaal titels gegeven. Van 'een zoektocht naar vrijheid' en 'het spel onderweg' tot 'diep verlangen' en 'ruimte voor alles'. Het was een heel proces wat ik doormaakte. Ik wist bij het maken van het eerste doek niet waar ik zou eindigen.''

EXPOSEREN Met het puike resultaat naar buiten treden was een héle stap, geeft Linda Morelisse toe. Zij moest - hoe symbolisch - over de strakke lijnen heen, haar kenmerkende stijl. ,,Het heeft een lange tijd geduurd voordat ik dat durfde. Natuurlijk is het leuk om erkenning te krijgen, advies of feedback. Dat inspireerde. Ook om vrijer te kunnen werken.'' Inmiddels heeft zij deze serie meermaals geëxposeerd in Amersfoort en daarbuiten. Tussendoor heeft ze hard gewerkt aan vele nieuwe stukken, ook beeldende kunstvormen, die deels in haar thuisatelier te zien zijn. Met zink, lood en schroot als belangrijkste bestanddelen. Zeer speciaal zijn de door haarzelf gelaste lijsten die één geheel vormen met de abstracte structuren die zij daarbinnen heeft aangebracht.

,,De kunst van het weglaten'', zo betitelt zij haar aanpak.

LOSLATEN En na voltooiing is het de kunst om er afstand van te doen, wat niet altijd meevalt. Zij wijst in de richting van één van haar scheppingen die zij absoluut niet van de hand wil doen. En bij deze ene aanwijzing blijft het niet op deze ochtend. Er zijn er nog een paar die de deur niet uit mogen. ,,Daar ben ik erg aan gehecht. Maar ik laat anderen er wel graag naar kijken. Het meeste dat ik heb gecreëerd, durf ik wél los te laten. Dat is óók vrijheid. Zie het als de golf die mijn vroegere vormen meenam. Ja, dat is een mooie metafoor.''

NATUUR Fotografie is haar jongste kunstzinnigheid. Nog zeer onlangs was haar uitzonderlijke kijk op de natuur-om-de-hoek te bewonderen op de Wintertentoonstelling in Het Groene Huis op het landgoed Schothorst. Winterse pret met haar camera heeft zij volop gehad gezien de rijke oogst aan foto's op posterformaat. ,,Je ziet de contrasten veel beter wanneer het heeft gesneeuwd'', duidt zij de fotografische pracht en praal die door haar handen gaat. Elke foto is het bewijs. ,,Het leuke van sneeuw is dat het je elke keer verrast.'' Dat doet een foto van een bruggetje in een besneeuwd landschap nabij Nijkerk zeker. Het is een prachtige verstilling.

Schitterend is evenzeer de collectie foto's van etalagepoppen, die zij turend door winkelruiten heeft vastgelegd. ,,De ruimte om steeds weer wat nieuws te ontdekken, heb ik. Ja, het is een luxe dat ik kan en mag blijven creëren. En dat houdt niet op. Ik ga van project naar project.''

Zo ontstond, winkelend in de binnenstad, haar klik met de etalagepop. ,,Grappig hè?'' Het blijft niet bij een ja-knik. Er volgt een lang - gezamenlijk - lachsalvo.