Hakuna matata

Na een paar weken zijn de giraffen op de achtergrond verdwenen en gaat de sneltrein weer verder. Hoe had ik anders kunnen denken? Scholen overspoelen je met informatie, de mailbox stroomt vol, alle app-groepen zijn weer online. Wekelijks check ik nog eens mijn telefoon want in de hectiek van de week mis je zomaar een belangrijk bericht. Net even die belangrijke info over de informatieavond tennis, de kennismakingsavond school, welke dag er gym is (tas klaarleggen, check), wanneer wat ook alweer mee moest. Mijn mobiel is steeds vaker een grote stoorzender in het werkelijke dagelijkse leven. Mijn blik blijft namelijk ook ongemerkt vaak hangen bij de onbelangrijkere zaken. Mijn moeder doet er niet aan mee, heeft geen mobiel en zegt : ,,Inderdaad, dan ben ik maar niet bereikbaar, heerlijk." Geen telefoon die afgaat op een moment dat je niet kan opnemen (dus terugbellen) en berichtjes die oplopen. Klinkt best goed. Even hakuna matata, zeg maar. Je moet vaak wel, zo bleek van de week maar weer. Mijn man had een berichtje gemist en stond op een verkeerde dag bij de club.

Om mij heen, merk ik, is het niet minder. Vriendinnen die pas na ruim een week een reactie geven op mijn app. ,,Sorry sorry, druk druk" is het antwoord. Op mijn vraag aan een vriendin om een bijklets momentje in te plannen kreeg ik: ,,Is het iets bijzonders ofzo, ff druk, met smiley, dat je me zo snel wilt zien?" Iedereen is druk. Pole-pole, rustig aan, zeggen ze dan in Kenia. Het herinnerde me overigens aan een gesprek met een ouder iemand. Ik klaagde wat over dat je tegenwoordig pas maanden later een afspraak kon plannen met vriendinnen. Het spontane ging eraf. Haar reactie begreep ik niet, al zei ze het lachend: ,,Dan zouden het geen vriendinnen meer van me zijn". De wereld is verandert. Zelfs bij je buurvrouw binnenlopen is lastig en gaat met de agenda. Doordat mijn kinderen ook vaak bij hun vader zijn heb ik zelf geregeld balansmomentjes. Soms blijft het bij een relax momentje tijdens de tennisles van mijn zoon maar soms is het een heerlijke slome zondag. Balans aanbrengen blijft lastig, ook ik ren vaak achter de feiten aan.

Als je vrienden wilt zien moet je dus zelf in actie komen, dan maar maanden van te voren. Zo is er, voor je het weet, weer een app groep bij. Dit allemaal naast werk, huishouden, familie, vrienden, kids met voetbal, judo en tennis. Na al dat kijken aan de zijlijn werd het voor mezelf trouwens ook weleens tijd dat ik in actie kwam. Dus werd er een tenniscompetitie team opgezet. De druk van de week loslaten en eventuele frustraties van me afslaan. Afgelopen vrijdag was in Nieuwland dan ook de aftrap met ons overenthousiaste team. Met de tips van de tennisleraar in ons achterhoofd kon ons niets overkomen, We verloren uiteraard, maar het was leuk, ontspannend en mijn hoofd werd leeg. De derde helft was nog gezelliger.

(even) Hakuna matata

Bianca van der Linden-Snel.