Harde werkelijkheid

Ik was net bezig met het schrijven van een column over mijn kat. Mijn stoere kater die niet week voor grote herdershonden, ruzie maakte met andere grote katers en het grote gevaar was voor de Nieuwlandse mollen, muizen en vogels. Hij was voor mij een intrigerend onderwerp.

Ik observeerde de harde werkelijkheid van moeder natuur als ik hem weer eens spelend aantrof met een muisje. Of die keer dat hij een ekster meenam naar huis, die we vervolgens  uit zijn lijden moesten verlossen in de tuin van de buurman. Zo zielig, de bloedsporen werden uitgewist met de tuinslang. De kat kreeg even huisarrest. Of die keer dat hij een levend muisje mee naar binnen smokkelde. Het muisje verstopte zich in een gaatje en bleef al piepend zitten waar hij zat. Ik stond van verre afstand te kijken en besloot, lees; durfde, niets te doen. Syl liet ons, uiteindelijk, als twee bange muisjes, achter. Succes samen, zou hij gedacht hebben. Maar eenmaal thuis was hij de liefste kater ooit. Hij kroelde, gaf de hele dag kopjes en keek je zielig aan als je opstond, zijn lievelingsplek was immers je schoot. Hij liep achter ons aan tijdens een avondwandelingetje op de dijk. Wat kan je van zo'n beestje gaan houden. Hij had vele namen gehad in zijn korte leventje. Hij had in het asiel als zwervertje de naam Morgan gekregen. Bij ons werd dit Sylvester en deze werd al snel afgekort tot Syl. Liefkozend was het soms Syllie-boy en onze buurman doopte, de van oorsprong Poolse kat, om naar Zloty.

Je leest het goed, was, het is verleden tijd. Zijn durf heeft hem zijn leven gekost. Mijn stoere kat dacht dat hij de snelweg kon oversteken. Hij is doodgereden. Het was niet de natuur die nu hard was maar de steeds groter wordende betonweg, vlak achter mijn huis. Ik wilde net gaan schrijven hoe blij Syl was om na de vakantie weer thuis te zijn. Hij hobbelde namelijk de hele dag, kopjes gevend, achter me aan. Ik werd opgeschrikt door het telefoontje van de dierenambulance, wat een moedige vrijwilligers. Sorry, voor mijn gegil en gesnotter. Het was onwerkelijk, mijn Syl, op de snelweg, dood? Hij lag al bij de Rova, onthoud hem maar zoals hij was, werd er gezegd. Zo plat als een dubbeltje. Dat was het dan, de harde werkelijkheid. Ondanks dat ik best kan relativeren was dit toch echt wel een klein familiedramaatje.

Het gevoel van ongeloof bleef toen ik een week later de dierenverzekering wilde opzeggen, met terugwerkend kracht, in verband met overlijden. Of ik een bewijs van overlijden van die datum wilde overleggen. Werkelijk, zou iemand dit verzinnen dan? Willen ze een plukje van de snelweg? De dierambulance geloofde het ook niet, maar mailde, op mijn aandringen, het meldingsformulier. Melding; geheel plat gereden, naar destructie, Rova, afgehandeld.

Het is de harde werkelijkheid.

Bianca Snel.