'Ik heb zweef gevlogen'

Het 'vloog' eruit en iedereen lachte. Uiteraard, het klonk ook hilarisch. Was het nog de wijn van gisteravond? Vervoegingen gaan namelijk veelal vanzelf. Maar de vervoeging van dit werkwoord klonk op vele manieren vreemd. We bedachten nog mooiere variaties. Van zweetvliegen tot swotvliegen. Angstzweet was zeker een onderdeel van mijn zweefvlieg ervaring.

Mijn kaasboer uit Emiclaer vliegt al vele jaren met een zweefvliegvereniging. Op facebook volgde dé uitnodiging: Wie gaat er mee zweefvliegen? Met daarna een kaas- en wijnproeverij. Voornamelijk enthousiast geworden van het laatste besprak ik het thuis. Mijn man en zijn zoon wilde zeker wel een keer zweefvliegen.

Vliegveld Soesterberg. Een mooiere dag kon het niet zijn. Het was helder weer, klein wolkje, een zonnetje, een goede thermiek. En dus een perfecte vliegdag. De vliegtermen vlogen me om de oren. Ik waande me even in de wereld van het vliegen. Mijn man vloog mee met een instructeur die al meer dan 3000 vluchten had gemaakt. Wel een prettig idee, als ik zo eerlijk ben. Met het toestel denderden ze over het grasveld, de lier werd strak getrokken en binnen een paar seconden zaten ze al in de lucht. Zo snel en zo hoog, het leek me doodeng. Hij stapte niet blauw of kotsend uit. Nee, hij was overenthousiast. ,,Dat is gaaf, zo mooi, je ziet echt alles. Het is geweldig om mee te maken!". Zijn zoon volgde. Bij iedere vlucht leek het minder eng te worden. Bij vlucht nummer twintig werd het mij nog een keer gevraagd en zei ik:,,Oké, ik ga, iedereen kan het, dus ik ook". Ik spande mijn biceps aan en keek de mannen stoer aan. ,,You go girl!"

Toen ik plaats nam voelde ik in mijn benen trillen, waarom deed ik dit ook alweer? De adrenaline steeg. Tijdens het opstijgen kneep ik hard in mijn enige houvast, mijn riem. Mijn ogen kneep ik, als vanzelf, dicht. Ik ben zeker geen held, vermijd zelfs liever de achtbaan. Toch wil ik niet aan angst toegeven. Voordat ik het wist zat ik in de lucht. De lier sprong los van het toestel, je voelde het. En daarna rust. ,,En we vliegen" zei de instructeur. Hij sprak honderduit over de vereniging en de omgeving. ,,Wacht even" zei ik. "Ik moet even tot mezelf komen, even bijkomen, eerste keer" en opende mijn ogen. De omgeving was schitterend, eerlijk waar. Ik zag hoe klein de Soesterduinen eigenlijk waren. Ik zag de zon ondergaan aan de kustlijn, IJmuiden, de Dom van Utrecht. En uiteraard onze eigen vertrouwde toren in Nieuwland. En dat kleine puntje, was dat nu de moestuin bij mijn huis?

Met een grote lach stapte ik uit. Ergens opgelucht, veilig weer op de grond. Wat een overwinning voor mezelf. En ja, dit was gaaf.

Daarna uiteraard de wijn en heerlijke kaas. Het maakte naar meer. Rozig ging ik naar huis.

Yes, ik heb gezweefvliegd.

Bianca van der Linden-Snel.