• Jeroen van der Veer

Boek over kanker en levenslust kan inspiratie en troost geven

AMERSFOORT Vol trots bladert Eva door 'Kijk maar even wat je doet'. Een boek geschreven door haar moeder, van wie ze 21 augustus noodgedwongen afscheid moest nemen. Ondanks de ziekte behield Evelien Eijssen altijd haar levenslust. ,,Met het boek wil mijn moeder mensen troost en inspiratie geven. Er mag namelijk over de dood worden nagedacht, zodat je optimaal kunt genieten."

 

Jeroen van der Veer

 

De 24-jarige Eva kijkt nog eens naar 'Kijk maar even wat je doet', als ze hem op zijn kop op tafel legt. Op de achterzijde siert een stralende foto van haar 52-jarige moeder, die altijd positief in het leven stond. De uitdrukking is veelzeggend en als Eva naar de foto kijkt, verschijnt ook bij haar een glimlach van oor tot oor.

Trots is de aanstichter van de lach, die meer zegt dan duizend woorden. Deze ontstaat doordat ze beseft dat haar moeder continu levenslustig bleef en iets schitterends heeft achtergelaten. Want ziek zijn is slopend, ziek zijn daagt uit en volgens de woorden van Evelien Eijssen laat ziek haar van het leven genieten. Tussen die fases door 'moet je maar even kijken wat je doet'.

Die keuze had het gezin ook en zij besloten alles uit het leven te halen en de ziekte kanker een plek te geven. Communicatie bleek daarbij het toverwoord. Vanaf september 2012 ging zij gezamenlijk de nieuwe uitdaging aan. ,,Mijn moeder dacht aan een slijmbeursontsteking aan haar heup, maar het ging maar niet over. Op internet las ze wel dat het kanker kon zijn, al geloofde ze niet dat zij bij die een procent hoorde."

Na bloedprikken werd een nachtmerrie toch realiteit en volgde een jaar dat in het teken stond van behandelingen. Een operatie volgde, waarna het goed leek te gaan. ,,Tot een jaar later uitzaaiingen werden ontdekt."

Terwijl de glinstering van de zon weerkaatst op het boek, vertelt de krachtige Eva over de periode die aanbrak: ,,Het woord 'uitbehandeld' komt keihard binnen. Toch wilde mijn moeder niet aan opgeven denken en ze besloot mee te doen aan wetenschappelijke onderzoeken. Hierdoor kon ze ook iets betekenen voor anderen en wij waren er blij mee. Ze bleef bij de artsen op de radar en dat gaf ons, ondanks de lastige tijd, toch zekerheid."

Tussen de onderzoeken door, besloot haar moeder te schrijven over alle processen. Van de klachten en diagnoses tot aan het toekomstbeeld dat zou uitgaan als een nachtkaars. ,,Mama raakte de bodem, maar krabbelde op. Ze heeft in haar laatste twee jaar enorm genoten van het leven. Aan zielig gevonden worden had ze een hekel en ze bleek de grootste optimist te zijn die ik kende."

Het uitgebrachte boek heeft het gezin nog gezamenlijk in ontvangst kunnen nemen. Een kippenvelmoment, beseft Eva maar al te goed. ,,Wat was ze trots toen ze het in handen had. Met het boek hoopt mama lotgenoten enige troost of inspiratie te geven. Helaas is ze een week later overleden, waardoor ze nu niet meemaakt dat ze óók dit doel heeft bereikt. Er is namelijk inmiddels al een tweede druk."

Zo trots als Evelien Eijssen op haar boek was, zo trots is Eva op haar. Niet alleen op haar moeder als persoon, maar ook zeker op hetgeen wat ze heeft achtergelaten. ,,Terwijl ze erg ziek was, bleef ze schrijven. Dat zegt alles over haar; ze wilde altijd mensen helpen. Het boek gaat niet over strijdlust, maar over levenslust. Over omgaan met kanker is geen handleiding, maar toch hoopt mijn moeder hiermee houvast te kunnen bieden. Elk persoon die daarmee bereikt wordt, is er één."