• Hans Vos

Michiel Boland gesterkt door muziektheatergroep Totaal

AMERSFOORT Michiel Boland kreeg privé veel te verstouwen. De leukemie van zoon Willem haalde zijn leven verder overhoop. Van muziektheatergroep Totaal ondervindt hij veel steun.

Hans Vos

Bij binnenkomst in het grand café Halewijn, gelegen aan de Hof in het oude Amersfoortse stadscentrum, wijst Michiel Boland direct naar de royale leestafel in de nabijheid van de bar. Op het afgesproken tijdstip nestelt de 41-jarige tekstschrijver zich op de plek waar hij zich op zijn gemak voelt. Hij, de man van taal, is voor even vrij van de zorgen op het thuisfront. ,,Lekker!'' De koffie smaakt hem goed.

TWAALF BOEKEN Schrijvenderwijs vertelt de Amersfoorter, wiens roots in de Achterhoek liggen, bij voorkeur zijn verhalen. Over hemzelf, over anderen, over wat hij meemaakt, over wat anderen doormaken. ,,Ik kan wel twaalf boeken volschrijven. Die zitten in mijn hoofd. Al zal ik wel nooit tot een eind komen.'' Hij heeft dat nog niet gezegd, of hij tovert zijn laptop uit een meegebrachte tas; hét bewijs van zijn innerlijke drijfveer.

ENORME STEUN De rolverdeling is duidelijk: ditmaal is híj de verhalenverteller, een uur lang. De schrijver zit schuin tegenover hem in het etablissement, waar meer mensen de middag besluiten met een gesprek onder het genot van een kop thee, een kop koffie of een goed glas. ,,Hoe vermoeider ik ben, des te meer ik ga praten'', merkt Boland terloops op tijdens het interview over de Amersfoortse muziektheatergroep Totaal en de enorme steun die hij van dit 'fijne stel mensen' ondervindt bij de dagelijkse zorg voor zijn in oktober 2017 door leukemie getroffen achtjarige zoon Willem.

SAMEN STERK Het is niet alleen de 24-uurs-toewijding aan zijn oudste kind die hem lichamelijk en geestelijk dag na dag afmat. Zijn echtgenote Alinda kampt met het Ehlers-Danlos syndroom. Ook Willem en hun jongste telg, de vijfjarige Benjamin, lijden aan deze erfelijke bindweefselafwijking. Direct gevolg voor alle drie: pijnlijke spieren en gewrichten. Zelf kreeg Boland een dubbele hernia te verduren. Zorgeloos is het gezinsleven de laatste jaren niet geweest. Maar positiviteit wint het nog altijd van negativiteit. ,,Samen sterk'', zo haalt Boland het favoriete motto van zoonlief Willem aan.

QUEEN OF THE MIST En dat sámen ook écht sterk kán zijn ervaart hij in muziektheatergroep Totaal. ,,Dat heeft me enorm geraakt.'' Zowel de jongste productie, 'Queen of the Mist', als de empathie van zijn medespelers en de artistieke leiding van het amateurgezelschap. ,,Het is een prachtig stuk, en één voor mij op het juiste moment. Ik kan er zoveel in kwijt, krijg er zoveel voor terug. Ik kan in en met deze groep even helemaal loskomen van de thuissituatie. Hoe clichématig ook, deze warmte heb ik nodig.''

Drama en humor wisselen elkaar af in de waargebeurde musical over de berooide Anna Edson Taylor, die op 63-jarige leeftijd in 1901 geschiedenis schreef door als eerste mens in een ton levend mee te stromen in de Niagarawatervallen. Meer dan symbolisch ook, zeker voor Boland persoonlijk: mee stromen op de woeste golven van het leven. Hij speelt meerdere rollen in de uitvoering die op 2 en 3 februari te zien en te horen is in het Amersfoortse theater De Lieve Vrouw. Daar was op 24 november van het vorig jaar de Europese première, een dag later een reprise.

TERUG NAAR DE BASIS ,,De gedrevenheid en de ambitie zijn groot. Daarom klikte het meteen tussen mij en de groep, en andersom. We willen samen iets moois op de planken zetten, samen de diepte in om er álles uit te halen.'' Voor Boland is het in zekere zin terug naar de basis. Zijn jeugdjaren stonden in het teken van de musical, actief én passief. ,,En toen ik in Amersfoort kwam wonen, kreeg ik er weer zin in. In deze stad viel alles samen. Héél mooi.''

ENERGIEBRON Muziektheater is dé energiebron die hij nodig heeft als echtgenoot en vader met onophoudelijke hoofdbrekens. Ook op financieel vlak. Passende woonruimte is dringend gewenst. De doneeractie 'Samen sterk voor Willem' (zie de gelijknamige website), opgezet door goede vrienden, verlicht de zorgenlast. De ernstige aandoening van zijn oudste zoon openbaarde zich heel kort na het overlijden van zijn zieke moeder. ,,Een heel mooie vrouw met een goed hart. Zij oordeelde niet over anderen. Om haar dood heb ik niet kunnen rouwen, ik móest door.''

OVERLEVEN En hij ging door, met vólle kracht. Wat sindsdien ten koste ging van zijn dagelijkse arbeid. ,,Het was een kwestie van overleven, letterlijk en figuurlijk. Nu begint het steeds meer te kriebelen om het werk weer op te pakken. Al zal het nog niet fulltime zijn, ik heb zin om weer gaan schrijven; daar ligt mijn hart.'' Hij zou de tas waarin hij zijn laptop heeft meegenomen naar Halewijn wel onder de tafel willen wegpakken om zijn passie voor zijn vak theatraal te demonstreren. Maar ook al voert hij deze 'bühne-act' niet op, zijn lichaamstaal spreekt voor zich: hij wil weer gaan stoeien met letters en leestekens.

WOORDEN TEKORT Woorden komt Boland tekort om uiting te geven aan de dankbaarheid voor de hulp die zijn gezin krijgt. ,,Alles is veel. Zo vat ik alle moeite, maar ook alle support samen. Soms voel ik me wel bezwaard, bijvoorbeeld als ik na een doelpuntenactie van medescholieren voor Willem een cheque met een mooi bedrag overhandigd krijg. Reken maar dat ik dan van binnen heel blij ben. Wij geven heel veel van onszelf prijs, en daar hebben we goed over nagedacht. Maar de nood is zó hoog, we hebben zoveel pech gehad. Wat we krijgen, is niet alleen in geld uit te drukken. De ieder-voor-zich-maatschappij geldt gelukkig niet voor iedereen. In de geest van mijn moeder: oordeel niet, help elkaar.''