• Ruud Hopster (70), bestuurder van de Historische Kring Hoogland, bij de door hemzelf gemaakte kaart van 't Hoogeland.  

    Hans Vos

Ruud Hopster geboeid door geschiedenis van geboorteplaats Hoogland

De geschiedenis van zijn geboortedorp Hoogland boeit hem al sinds zijn prilste jeugd. Toch kreeg voormalig docent Ruud Hopster er na zijn pensionering pas écht de tijd voor om oude feiten te verzamelen en grondig te analyseren.

Hans Vos

Dat de zeventigjarige Ruud Hopster een belezen man is, valt direct in de woonkamer op. Zijn boekenkast puilt uit. En op de salontafel liggen bundels op stapeltjes. Leesvoer is óók volop te vinden op de keukentafel. Toch trekt in het kookvertrek vooral de eigenhandig gemaakte, megagrote plattegrond van 't Hoogeland de aandacht. Die siert bijna een hele tussenwand. Zijn wijsvinger 'streelt' de kaart van het oorspronkelijke Hoogland. Een vaste gewoonte bij binnenkomst van een gast die álles wil weten van zijn 'hang' naar dat dorpse verleden.

Spontaan begint Ruud Hopster te vertellen. Over uit het hedendaagse straatbeeld van zijn woonplaats verdwenen bochten, paden, boerderijen en zo meer. De Hooglander lepelt de geschiedenis van zijn geboorteplek in lekkere porties op waar je bij staat. Dat ervaart waarschijnlijk ook iedereen die aan een historische wandeling onder zijn leiding meedoet of afkomt op een lezing voor de Historische Kring Hoogland, waar hij sinds de oprichting in 1995 een actief bestuurslid van is. Met zijn aanstekelijke enthousiasme wekt Ruud Hopster, een oud-onderwijzer, de Hooglandse historie in no-time tot leven. Wie hangt er niet aan zijn lippen als de spraakwaterval eenmaal op gang komt?

NIEUWSGIERIG Zijn wieg stond aan de Hamseweg, nog altijd een van de 'levensaders' van Hoogland. ,,Toen ik een jaar of vijf was, vroeg ik me wel eens af, als ik in de richting van Amersfoort keek, wie de bocht in onze straat toch had bedacht. Ja, de loop van de wegen intrigeerde mij toen al. Dat zat er van vroegs af aan in. Ik was nieuwsgierig naar het verhaal erachter, naar het waarom. Ik was zeer geïnteresseerd in het landschap. En ik wilde ook graag weten hoe oud de huizen waren die in de buurt van mijn ouderlijk huis waren gebouwd. Het waren geen prangende vragen. Maar de mogelijkheden om er een antwoord op te krijgen, had ik toen niet.''

Er verstreken vele, véle jaren voordat Ruud Hopster zich serieus ging verdiepen in de ontstaansgeschiedenis van Hoogland. Na zijn studie economie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam werd hij docent economische wetenschappen op een school in Soest. Hij trouwde en kreeg kinderen. Leerkracht was hij gedurende zijn héle werkzame leven. In de tijd dat hij nog dagelijks voor de klas stond, raakte hij betrokken bij de redactie van een boekwerk dat ter gelegenheid van het eeuwfeest van Rabobank Hoogland werd uitgegeven. ,,De toenmalige directeur van de Gemeentelijke  Archiefdienst Amersfoort, Philip Maarschalkerweerd, benaderde mij. Ik had op het archief aan een cursus paleografie meegedaan, handig voor het lezen van oude teksten. En hij wist dat ik uit Hoogland kwam.''

TIJD De vergeelde krantenknipsels werden de basis voor de tekstuele inhoud van dat jubileumboek.  ,,Hoe meer oude krantenverhalen ik over Hoogland las, des te meer ik wilde weten.'' Pas toen Ruud Hopster met pensioen was, had hij alle tijd om zijn kennis over de gemeente Hoogland aanzienlijk te verruimen. Hij werd een vaste, lezende en bovenal noterende bezoeker van het gemeente-archief. Alle notulen van de Hooglandse raadsvergaderingen en alle inkomende en uitgaande stukken zijn door zijn handen gegaan. Dat wat hem boeide tijdens het spitwerk, dupliceerde hij. ,,Het door de jaren heen verzamelde materiaal kwam heel goed van pas bij het schrijven van artikelen voor uitgaven van de Historische Kring Hoogland. Ik kreeg een steeds grotere bron aan informatie.''

Ruud Hopster is thans druk doende met de redactionele voorbereidingen voor de publicatie van een boekje over Hoogland Zuid-Oost. ,,Iedereen heeft het altijd maar over Hoogland West, het enige natuurlijke landschap dat nog overgebleven is. Maar Hoogland Zuid-Oost was eigenlijk een veel mooier landschappelijk gebied. Dat bestond uit een deel van Liendert, uit Zielhorst, De Koop, Schothorst en De Hoef. ,,Een groepje mensen dat in deze streek heeft gewoond, komt een paar keer per jaar bijeen om informatie uit te wisselen. Er stonden ooit tachtig boerderijen in dat gebied. We willen een beschrijving maken van elke boerderij, het liefst met een foto erbij of met foto's van mensen die er woonden. Iets verdwijnt niet echt zo lang je de herinnering levend houdt. Het is juist de kunst om al die verhalen boven water te halen. En het leuke is: interesse wekt interesse op. Dat merken we bij de Historische Kring Hoogland.''

JONGE HOOGLANDERS Zeshonderd leden telt 'zijn' club. Het streefgetal van Ruud Hopster ligt nog veel hoger. ,,Ik kan me niet voorstellen dat je als inwoner van Hoogland niet wilt weten hoe het vroeger op deze plek is geweest. Wat voor mensen hebben er gewoond? Hoe voorzagen ze in hun levensonderhoud? Hoe heeft de plaats Hoogland gestalte gekregen? Wat heeft zich er door de jaren heen allemaal afgespeeld? Welke Hooglander is daar niet in geïnteresseerd? Toch lukt het ons nog steeds niet om mensen van onder de veertig, laat staan jongeren, erbij te betrekken. Ons ledenbestand bestaat voornamelijk uit 65-plussers. Elke keer als ik doordeweeks de klok van de Sint Martinuskerk hoor luiden, denk ik: ojee, daar gaat weer een lid.''

Veel belangstelling trok vorig jaar april-mei de tentoonstelling over Hoogland zeventig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. In dorpshuis De Neng waren tal van documenten, voorwerpen en video's te zien. ,,Dat was een groot succes. Mede doordat de tien scholen in de buurt er aandacht aan hebben besteed.'' Verrast was Ruud Hopster door de veelheid en verscheidenheid aan 'oorlogsvoorwerpen' die na een oproep voor de expositie werden aangeboden. ,,Wat ik persoonlijk heel mooi vond, was een sok van voormalig kleuterleidster Doortje Brouwer. Zij is een dorpsfenomeen van in de negentig dat, nog helder van geest, de mooiste schilderijen maakt. Als oorlogskind in Hoogland werd ook zij getroffen door een enorme schaarste aan van alles. Schapen die toen in de weilanden liepen, lieten plukjes wol achter aan het prikkeldraad. Die plukjes werden verzameld en gewassen en daar heeft ze sokken van gebreid. Schitterend, dat er één bewaard is gebleven.'' Zijn pretoogjes laten dat óók zien.